JOANNA SZCZEPKOWSKA

Wybitna polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, pisarka, poetka, felietonistka, pedagog; córka Andrzeja, wnuczka Jana Parandowskiego.

Zadebiutowała jeszcze w czasie studiów w spektaklu Trzy siostry w Teatrze Telewizji. Pierwszy raz na małym ekranie wystąpiła w serialu telewizyjnym Czterdziestolatek (w odcinku 1) w reżyserii Jerzego Gruzy do scenariusza reżysera i Krzysztofa Teodora Toeplitza. W 1975 ukończyła studia w PWST w Warszawie i zagrała w filmie Con amore (reż. Jan Batory). Za tę rolę dostała nagrodę w 1976 za najciekawszy debiut.

W latach 1975-1981 była aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie, a w kolejnych latach Teatru Polskiego (1981-1988) i Teatru Powszechnego (1988-1992 i od 2000). Stworzyła wybitne kreacje dramatyczne (m.in. w Romeo i Julii, Królu Learze, Wujaszku Wani, Zdaniem Amy) oraz komediowe (Śluby panieńskie, Lekcja, Wesołe kumoszki z Windsoru). Zagrała również w kilkudziesięciu spektaklach Teatru TV (Skiz Gabrieli Zapolskiej).

Od 1997 realizuje się również literacko zaczynając od wydania tomiku wierszy Miasta do wynajęcia a następnie w tym samym roku pisząc monodram Goła baba. W 1999 rozpoczęła stałą współpracę z Wysokimi Obcasami. Felietony powstałe w trakcie tej współpracy ukazały się w formie samodzielnych zbiorów Drugie podwórko (2000) i Sześć minut przed czasem (2004). W 2003 wydała zbiór opowiadań Fragmenty z życia lustra.

W 1998 roku podczas III Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach odcisnęła dłoń na Promenadzie Gwiazd.

3 maja 2007 została przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. 

W roku 2009 otrzymała Nagrodę Specjalną im. Zbyszka Cybulskiego za "cały dorobek twórczy ze szczególnym uwzględnieniem ról zagranych w latach 1980-1982")

WRĘCZENIE WIELKIEGO UKŁONU I SPOTKANIE Z PUUBLICZNOŚCIĄ: FINAŁ QUEST EUROPE:

29 SIERPNIA o godzinie 19.00 w kinie NYSA!

ZBIGNIEW ZAMACHOWSKI

Wielki aktor filmowy, teatralny i telewizyjny.

Urodził się 17 lipca 1961 roku w Brzezinach. Skończył technikum ekonomiczne i szkołę muzyczną. Studiował w PWSFTViT w Łodzi, którą ukończył w 1985 roku. W filmie występował już jednak wcześniej.
Debiutował jako 19-latek, w roli Ryśka Kołonta w filmie „Wielka majówka” (1981). Później wystąpił jako Latac w „Popielcu” (1982) Ryszarda Bera, książę Bulbo w „Pierścieniu i róży” (1986), jako brat Henia w serialu Barei „Zmiennicy” (1986). Uznanie zyskał dzięki roli w „Ucieczce” (1986, Wyróżnienie na FPFF w Gdańsku) z cyklu „Kroniki domowe”, gdzie zagrał obok Adrianny Biedrzyńskiej.

Grał u Wajdy („Biesy” 1988, „Korczak” 1990), Wiesława Saniewskiego („Dotknięci” 1988), Jacka Bromskiego („Zabij mnie, glino” 1987, „Sztuka kochania” 1989), Wojciecha Marczewskiego („Ucieczka z kina ‘Wolność’” 1990 – nominacja do nagrody dla najlepszego drugoplanowego aktora podczas FPFF w Gdyni; „Weiser” 2000 – nominacja do Orła za rolę drugoplanową) i Romana Polańskiego („Pianista” 2002). Dwukrotnie wystąpił u Krzysztofa Kieślowskiego: w „Dekalogu X” (1988) oraz obok Julie Delpy w głównej roli Karola Karola w filmie „Biały” (1993).

Pamiętnymi występami aktora są także: rola Tomasza Siwka w „Zawróconym” Kazimierza Kutza (1994, Nagroda na FPFF w Gdyni za Pierwszoplanową Rolę Męską), Dudka w komedii Kutza „Pułkownik Kwiatkowski” (1995), kaprala „Houdiniego” w „Demonach wojny według Goyi” (1998) Władysława Pasikowskiego, Michała Wołodyjowskiego w „Ogniem i mieczem” (1999) Jerzego Hoffmana, niepełnosprawnego alkoholika Edzia w „Cześć, Tereska” Roberta Glińskiego (2000, Nagroda Orła dla Najlepszego Aktora), księdza Skorodeckiego w „Prymasie” (2000, nominacja do Nagrody Orła), Jaskra w „Wiedźminie” (2001), Dymeckiego w filmie sensacyjnym Piotra Wereśniaka „Stacja” (2001), Adasia w komedii „Ciało” (2003), Jaśka w „Zmruż oczy” (2003, Nagroda Orła dla Najlepszego Aktora), Matuszka w „Żurku” (2003, nominacja do Orła za rolę drugoplanową), „Klamy” w sensacyjnym „Czasie surferów”, Gustawa Mytnika w komedii „Zróbmy sobie wnuka” i w wielu, wielu innych. Już przy pobieżnym przeglądzie filmowych kreacji aktorskich Zamachowskiego można zauważyć rozpiętość tematyczną ról, w jakie z powodzeniem się wciela.

WRĘCZENIE WIELKIEGO UKŁONU I SPOTKANIE Z PUBLICZNOSCIĄ ODBĘDZIE SIĘ 28 LIPCA ( ŚRODA) O GODZ. 18.00 W KLUBIE HAUST.

Wstęp wolny!

KRZYSZTOF GLOBISZ

Należy do najwybitniejszych aktorów polskich średniego pokolenia; gwiazda Starego Teatru w Krakowie.

Krzysztof Globisz jest absolwentem Wydziału Aktorskiego krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego. Od 1981 do dzisiaj jest członkiem zespołu Starego Teatru w Krakowie.

Debiutował we Wrocławiu w "Ameryce" według Franza Kafki w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego (1980).

Na deskach Starego Teatru jego kariera rozpoczęła się od roli Laertesa "W tragicznej historii Hamleta" Szekspira w reżyserii Andrzeja Wajdy (1981). W 1983 stworzył swoją pierwszą wybitną kreację jako Segismundo w "Życie jest snem" Calderona w reżyserii Jerzego Jarockiego. Tą rolą wpisał się w tradycję wielkich romantycznych kreacji krakowskiej sceny. 

W tym samym okresie Globisz zaczął występować w filmach Andrzeja Wajdy. Zagrał w jego serialu telewizyjnym z "Z biegiem lat, z biegiem dni" (1980) oraz głośnym "Dantonie" (1982), gdzie wcielił się w postać Amara; potem zagrał m.in.: w "Krótkim filmie o zabijaniu" Krzysztofa Kieślowskiego (1988) i serialu Jana Łomnickiego "Modrzejewska" (1989). Globisz szybko stał się jednym z czołowych młodych aktorów krakowskiego teatru. W latach 80. grał duże role w ważnych spektaklach sceny przy Placu Szczepańskim. W przedstawieniach reżyserowanych przez Andrzeja Wajdę był m.in. Hajmonem w słynnej "Antygonie" Sofoklesa (1984) i Chanonem w "Dybuku" Szymona Anskiego (1988).

Krzysztof Globisz wystąpił w blisko stu spektaklach Teatru Telewizji. W ostatnich latach zagrał także w kilkunastu filmach. Znalazły się wśród nich takie role, jak: Aleksandra Wata we "Wszystko, co najważniejsze" Roberta Glińskiego (1992), Mieczysława Moczara w "Pułkowniku Kwiatkowskim" Kazimierza Kutza (1995), Majora Płuta w "Panu Tadeuszu" Wajdy (1999), Szymka w "Weiserze Dawidku" Wojciecha Marczewskiego (2000), Barwickiego w "Przedwiośniu" Filipa Bajona (2000), Hipolita w "Pornografii" Jana Jakuba Kolskiego (2001) i Anioła Giordano w "Aniele w Krakowie" Artura Więcka (2002) i kontynuacji filmu - "Zakochanym Aniele" (2005). Wcielił się także w postać nieśmiałego Bogdana Lewickiego, głównego bohatera "Długiego weekendu" Roberta Glińskiego (2004).

Globisz jest wykładowcą krakowskiej szkoły teatralnej, w latach 2002-2005 był dziekanem Wydziału Aktorskiego, od roku 2005 pełni funkcję prorektora uczelni.

WRĘCZENIE WIELKIEGO UKŁONU I SPOTKANIE Z PUBLICZNOŚCIĄ: 1 SIERPNIA O GODZ. 18.00 W KLUBIE HAUST!

Spotkanie poprowadzi danuta Kuleszyńska / Gazeta Lubuska

SYLWESTER CHĘCIŃSKI  (fot. Jarosław Sosiński)

Jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych, twórca kultowych projektów.

Nazywany "malarzem polskich charakterów", posiadł niezwykłą umiejętność tworzenia na ekranie ciekawych, nieobojętnych widzowi postaci. Jednocześnie wpisując się w nurt kina popularnego, potrafi zainteresować nimi szeroką publiczność. Mając świetnie opanowany warsztat filmowy, odnajduje się w wielu gatunkach. Jednak największą sławą z jego dorobku cieszy się komediowa trylogia o przygodach Kargula i Pawlaka.

Chęciński ukończył wydział reżyserii łódzkiej Filmówki w 1956 roku. Przez kilka lat pracował potem jako asystent reżysera (przy "Spotkaniach" Stanisława Lenartowicza) oraz jako drugi reżyser (przy "Lotnej" Andrzeja Wajdy czy "Powrocie" Jerzego Passendorfera). Jako reżyser zadebiutował w 1961 roku "Historią żółtej ciżemki", baśnią historyczną dla dzieci według powieści Antoniny Domańskiej - Deotymy. Trzy lata później nakręcił już jednak rozgrywający się po wojnie na Ziemiach Zachodnich dramat psychologiczny "Agnieszka 46". Po równie poważnej "Katastrofie" odnalazł się znakomicie w komedii, realizując w 1967 roku "Samych swoich", opowieść o dwóch skłóconych rodzinach, Karguli i Pawlaków, które przenosząc się z kresów na Ziemie Zachodnie, zamieszkują w sąsiadujących ze sobą gospodarstwach.

Rok 1983 przyniósł kolejny wielki sukces Chęcińskiemu. "Wielki Szu" o oszuście karcianym, który po wyjściu z więzienia poszukuje swego następcy był najlepszym filmem roku według czytelników magazynu "Film", którzy przyznali mu Złotą Kaczkę. Na kolejne dzieło reżysera trzeba było czekać dziewięć lat. Jednak warto było. Wraz z "Rozmowami kontrolowanymi" powrócił bowiem na ekrany znany z "Misia" prezes klubu sportowego "Tęcza" Ryszard Ochódzki, grany przez Stanisława Tyma. Potem Chęciński nakręcił kilka odcinków serialu "Z pianką czy bez", sprawował opiekę artystyczną nad filmem "Jutro będzie niebo", oraz zagrał w "Baśni o ludziach stąd". W 2005 roku podjął się realizacji obrazu "Przybyli ułani" w ramach cyklu "Święta polskie".
W latach 1976-80 był zastępcą kierownika artystycznego Zespołu Filmowego "Iluzjon", a w latach 1988-91 - "Kadru".

WRĘCZENIE WIELKIEGO UKŁONU I SPOTKANIE Z PUBLICZNOŚCIA: 8 SIERPNIA O GODZ. 18.00 W KLUBIE HAUST!

Spotkanie poprowadzi Andrzej Winiszewski / Radio Zachód